Instagram: January 24, 2020 at 10:56PM

Throwback. Hier begon het een jaar geleden mee. We gingen op controle bij de gynaecoloog en 15 dagen later kwam ik pas weer thuis… Ik kan me die dag nog zo goed voor de geest halen. Een reguliere controle op donderdagochtend. Week 27 van mijn tweede zwangerschap. Een termijn die ik tijdens de eerste zwangerschap niet gehaald had. Ik voelde me voor het eerst enigszins ontspannen. Ook al wist ik dat ik geen normale zwangerschap had. Een moeilijke baarmoeder, een funnel. Maar ik deed vrij weinig meer en voelde me goed. In de auto naar ons ziekenhuis grapte ik nog tegen Daan dat het wel weer een “hoi, alles is onveranderd” controle zou zijn. Little did I know. Heel kort gezegd: Ineens was de funnel verergerd, mijn baarmoederhals korter bleek uit de inwendige echo. Daarop werd er een stofje gevonden dat zou kunnen duiden op een bevalling op korte termijn. Ik werd doorgestuurd naar het Maxima Medisch Centrum (we gingen eigenwijs met onze eigen auto, niet met ambulance) en daar kreeg ik direct weeënremmers en longrijping toegediend. Ik moest sowieso 3 dagen blijven. Hoorden we die avond. Alles was ineens veranderd. Van ‘zwangerschap na verlies’ naar ‘gecompliceerde zwangerschap’ naar ‘heel spannende zwangerschap met hoge kans op vroeggeboorte’. Ik kwam op donderdag 24 januari in het MMC te liggen. Op vrijdag 8 februari kregen we ‘s avonds te horen dat ik naar huis kon. Mijn baarmoederhals was kort, werd vaak korter, maar bleek ook erg onvoorspelbaar. In die twee weken tijd ging het alle kanten op. Maar uiteindelijk kreeg ik geen weeën en werd het nooit écht spannend. Ik lag in het ziekenhuis maar voelde me absoluut niet ziek. De muren kwamen op me af terwijl ik tegelijkertijd ook niet naar huis durfde. Als ik er nu op terugdenk herken ik mezelf niet. Ik was zo zwaarmoedig, ontzettend verdrietig en boos. Boos dat er weer een zwangerschap van me afgepakt werd. En heel eerlijk: dat kan ik nog steeds wel eens voelen. Ik denk dat Daan en ik pas recent zijn bijgekomen van alles wat er gebeurd is. De adrenaline heeft nog heel lang door mijn lijf gegierd. Eindelijk is het gaan liggen en ben ik gelukkig met wat ik heb. Waar we zo hard voor geknokt hebben. Eén jaar later…

Geef een reactie