Instagram: November 17, 2019 at 10:10PM

Wereld prematurendag

Tsja. Wat moet ik er vandaag over zeggen? Vorig jaar voelde ik me voornamelijk dankbaar, blij dat we Tijntje ongeveer 18 uur bij ons hebben gehad. En dat ben ik nog steeds. Misschien nog wel meer dan vorig jaar. Maar vandaag was ik ook héél verdrietig. Want wat is het toch ongelofelijk oneerlijk dat Tijn er niet bij ons is. Dat Tijn alleen op 10 april 2018 in een couveuze heeft gelegen. Dat wij hem voornamelijk door zo’n stom ruitje konden aanraken. Dat Tijn dood is. Het is niet eerlijk. Ik wil mijn kindje bij me hebben.

Vandaag was niet mijn beste dag. Ook meer dan anderhalf jaar na Tijns overlijden zijn zulke dagen er nog. Dagen dat ik continu voel dat de tranen kunnen gaan stromen. Dat ze dat ook meerdere keren doen. Dagen dat ik ontzettend boos ben dat Tijn is overleden, dat ik me afvraag hoe anders het geweest zou zijn. Dagen dat ik me schuldig voel tegenover Else want ik wil niet verdrietig zijn als zij bij me is. Maar dit gevoel, deze rouw, is soms overweldigend.

Het had een succesverhaal moeten zijn. Tijn had een prematuur moeten zijn die het wél haalde. Met zijn 26+3 weken, 1010 gram en ongeveer 36 cm. Hij had nu bij ons in bed kunnen liggen. Hoewel hij tegen deze tijd wellicht al op zijn eigen kamer lag 😅 Misschien kon hij al lopen. Misschien had hij net zulke mooie blauwe ogen als Else. Misschien misschien misschien… Dingen die we ons altijd af zullen blijven vragen. Want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Tijntje denk. Dankbaar dat we hem überhaupt mochten leren kennen. Ons lieve kleine mannetje 💙

Geef een reactie