Instagram: April 14, 2019 at 05:15PM

“Als je er bent ga ik met jou en papa in het bos wandelen en van het voorjaarsweer genieten.” Dat was mijn mantra tijdens de zwangerschap van Else.
Die vreselijk spannende zwangerschap. De eerste 26 weken waren hell omdat Tijn* bij 26+3 weken was geboren. Daarom kon ik de zaterdag dat ik 27 weken zwanger was pas enigszins gerust ademhalen. Die termijn hadden we gehaald, die termijn was (letterlijk en figuurlijk) overleefd. We haalden een wit met roze taartje, met de toepasselijke naam Little Princess, bij @bijrobert. Genoten van deze mijlpaal. Hadden even vertrouwen in een goed verloop.

Vijf dagen later hadden we een controle bij de gynaecoloog. De wekelijkse controle om mijn baarmoeder te bekijken. Ineens was de funneling veel erger en de resterende baarmoederhals minder dan 15 mm. Ik belandde van het ene op het andere moment in het ziekenhuis. Lag twee weken en een dag in het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven. Op de termijn van 29+6 weken werd ik ontslagen. Het leek stabiel te zijn. Tot 34 weken moest ik nog verplicht rust houden. Daarna was het grootste gevaar weg.
Vanaf 34 weken zwangerschap ben ik mijn conditie gaan opbouwen. Stukken gaan wandelen. Proberen weer vertrouwen te krijgen in mijn lichaam. Ik had héél veel vertrouwen in Else. Ze bewoog zoveel. Ergens voelde ik dat ze hier op aarde terecht zou komen. Bij ons zou zijn. Als we controle hadden bij de gynaecoloog kreeg ik geen interne echo meer. We zouden zien waar het schip zou stranden. Gelukkig kwam dat schip veilig in de haven aan bij 37+4. Na een bizarre trip.

En nu. Nu kunnen wij met ons dochtertje wandelen. Zoals ik me steeds voorgesteld had. Het beeld waar ik me aan vast klampte. Mijn droombeeld ❤️

Geef een reactie