Instagram: March 10, 2019 at 08:43PM

Vandaag ben ik 34+1 weken zwanger en het aftellen is in volle gang. Ik heb zó veel zin om deze commode te gebruiken. Het voelt soms alsof ik al veel langer zwanger ben dan ik daadwerkelijk ben. Waarschijnlijk deels door de zwangerschap van Tijn* die zo abrupt geëindigd is. En een groot deel door de angst die ik tot week 27 heb gevoeld. Continu bang om weer een kindje te verliezen. Bang om weer mee te maken wat je al een keer mee hebt gemaakt. Wat zo ontzettend heftig was.

In week 27 kwam ik toen ook nog eens in het ziekenhuis terecht. De tijd stond stil. De eerste paar dagen durfde ik totaal niet meer vooruit te kijken. Dat lukte me ook echt niet. Want iedereen was zo pessimistisch over mijn “conditie”. Verbaasd dat ik überhaupt nog zwanger rondliep. Als je zo vaak verbaasde reacties hoort ga je er uiteindelijk zelf wel in geloven. Terwijl ik tegelijkertijd heel veel vertrouwen in ons kindje kreeg. Ik voelde de kracht van het mini-mensje. De levenskracht.

Op 29+6 werd ik ontslagen en mocht ik eindelijk naar huis. Vanaf toen is het lange wachten begonnen. Merkte ik dat mijn gemoedstoestand minder werd. Vond ik het moeilijk om vooruit te kijken. Ik moest ineens weer 10 weken. Van “elke dag is er één” naar tien weken is een grote omschakeling. En nog steeds vind ik het moeilijk om te beseffen dat mijn uitgerekende datum 20 april is. Ik heb nooit gedacht die datum te halen. En kan dat geestelijk ook nog steeds niet aan. Het is te lang, te dicht bij Tijns geboortedatum.

Daarom probeer ik af te tellen naar ‘niks’. Me te verheugen op ons kindje. Maar niet teveel te denken aan wanneer, hoe lang, wat er allemaal kan gebeuren in de tussentijd. In het hier en nu leven. Hoe moeilijk ook want ik ben een planner. Ik wil het liefst alles vantevoren weten. Dat werkt me tegen. Dat maakt me soms heel verdrietig en gefrustreerd. Maar dit weet ik nou eenmaal niet. En ik moet daar de charme maar van proberen in te zien… Dit is zwanger zijn. Kennelijk.

Geef een reactie