Instagram: February 22, 2019 at 08:10AM

Huh, waarom nou ineens een post met een foto van eten? Nou ik wilde even nog wat vertellen over gisteren. Over rouw. Over zwanger na verlies. Over toegeven aan wat je voelt. Over overleven. –
Gisterochtend werd ik wakker met een rotgevoel. Dan merk ik eigenlijk al direct dat het “zo’n” dag is. Een dag dat alles teveel is, mijn tranen super hoog zitten. Een dag waarop ik Tijn bij me wil hebben. De tijd wil terugdraaien en zijn dag (10-04-18) kan herbeleven. Ik kan op zo’n dag weinig anders dan in bed liggen, huilen en als een zombie rondlopen. Mijn hoofd voelt vol en mijn lichaam sloom. –
Gisteren besloot ik er aan toe te geven. Mezelf tijd te geven mijn kussen nat te janken. En toen het rond 10 uur was verliet ik mijn bed om iets te eten. Aan het eind van de ochtend ben ik zelfs even naar de supermarkt gelopen. Om zoete zooi te halen, wellicht niet super gezond, maar het betekende wel dat ik me aan moest kleden én even de buitenlucht in ging. Na ‘s middags ook nog een paar keer een goede huilbui te hebben voelde ik eind van de middag dat ik me weer iets beter voelde. Dus vroeg ik Daan of hij iets wilde gaan eten buiten de deur. Niet fancy, niet lang. Maar even weg. –
Het feit dat we de deur uit zouden gaan had ik gisterochtend niet hoeven horen. Dan had ik daar écht geen zin in gehad. Maar nu ging het geleidelijk, bepaalde ik mijn eigen tempo. Juist omdat het niet moest, er geen enkele druk op zat, wilde ik het. En was het fijn om even weg te zijn. –
Daan en ik hebben daarna overigens ook nog een klein rondje door onze wijk gelopen. Wat was dat fijn! Ik mis wandelen zo ontzettend erg. Hopelijk zegt de gynaecoloog vandaag dat ik dat weer op mag pakken. Kleine zit er nog steeds in, mijn buik is heel rustig en morgen ben ik al 32 weken. Het schrikbeeld dat ik 40 weken zwanger zal zijn komt steeds dichter bij. Ik wil daar écht niet aan denken. Zeker niet als ik tot die tijd vrijwel niks mag doen…

Geef een reactie