IG-post January 30, 2019 at 07:17AM

Tussen alle ziekenhuis posts ineens een grafje. Niet zomaar een grafje, het grafje van Tijn*. De foto is eergisteren gemaakt door mijn mama. Ik merk dat ik er moeite mee heb om hem in mijn gedachten toe te laten. Lieve kleine Tijn. Ons zoontje dat ineens geboren werd. Niet te stoppen.

Heel korte versie van het verhaal: Ik had ‘s nachts vanaf ongeveer 1:00 wat krampen. Met 26+3 zwanger toen. Heb geprobeerd verder te slapen want kon niet opmaken wat het precies was. Vervolgens werd ik om 2:50 wakker en zag ik op de wc dat ik bloed verloor. Verloskundige gebeld, die was er binnen 10 minuten. Zij belde het MMC maar dat lag vol. Getoucheerd, bleek ik 6 cm ontsluiting te hebben… Naar het JBZ vervoerd, bij binnenkomst al volledige ontsluiting en om 4:12 is Tijn geboren. Hij is daarna naar het WKZ vervoerd, ik iets later ook. ‘s Middags hoorden we dat hij een zware hersenbloeding had gehad, ‘s avonds om 22:20 is hij in onze armen overleden. Mooie Tijn. Wat een immens verdriet. –
Ik vind het moeilijk om nu veel aan Tijn te denken. Het doet teveel pijn. Ik voel me schuldig. Vraag me af of zijn vroeggeboorte en/of overlijden voorkomen had kunnen worden. Ik had anders moeten reageren. Ik had het weekend voor zijn geboorte al wat klachten en heb niet hard genoeg aan de bel getrokken. Niet goed genoeg naar mezelf geluisterd. Toen ik in bed krampen had, had ik meteen iets moeten doen. Sorry Tijn. Het voelt alsof ik je heb gefaald. En nou lig ik in een ziekenhuis om Kleine wél te helpen. Wat stom.

Vorige week zondag ben ik voor het laatst bij Tijn langs geweest. Zo lang ben ik nog nooit niet bij zijn grafje geweest. Het voelt raar. Het is moeilijk voor me. Maar het is niet anders. Ik hoop dat Tijntje het begrijpt, juist wil dat wij goed verzorgd worden, over ons waakt. Het blijft heel dubbel voelen. Het liefst zou ik Tijn bij me willen hebben. Maar ik zou Kleine voor geen goud willen missen. Onze twee kindjes. Beide zo geliefd, zo welkom.

Geef een reactie