IG-post January 29, 2019 at 09:39PM

De verveling slaat toe. En niet zo’n beetje ook. Na een halve dag nagedacht te hebben over vanalles en nog wat (zie mijn diepzinnige, laatste post) heb me de rest van de dag verveeld. Ik heb nergens zin in. Voel me lamlendig. Wil naar mijn eigen spulletjes toe. Ben er even klaar mee.

Jep. Ik heb het punt bereikt. Dat punt dat ik pas rond week 36 bereikt hoopte te hebben. Want ik wil dit kind nog tot die tijd in mijn buik hebben zitten. Warm en veilig. Gezellig bewegend. Ik wil het spuugzat zijn om zwanger te zijn. Mijn buik moet zo groot zijn dat ik de grond niet meer kan zien, danwel bereiken. Maar deze verveling maakt dat ik er heel even niet meer van geniet.

Gelukkig is er morgen weer een dag. Een dag waarop Daan post van huis meeneemt (jeej eindelijk!), een dag waarop ze sneeuw voorspellen (hopelijk wordt de parkeerplaats onder mijn raam een glijbaan) en een dag waarop ik wél weer zin heb om dingen te doen. Want deze suffe versie van mij vind ik niks aan! En jullie waarschijnlijk ook niet. Stiekem entertain ik jullie toch wel graag… –
Slaap lekker allemaal. Doe een dansje door je huis en spring even op je bank! Want niks is zo fijn als je eigen omgeving ❤️ Oh en het ijsje: Gekregen van Cora, de mega lieve en gezellige verpleegkundige van de afdeling. Blij dat zij het nog leuk maken!

Geef een reactie